Om te kan sê jy is jammer

Soms wonder ek hoekom dit vir ons so moeilik is om jammer te se. Ja, daardie drie eenvoudige woorde wat dikwels diegene met wie jy in konflik is se venynigste aanvalle laat verdwyn.

Hoekom is dit so moeilik vir ons president om te erken hy het ‘n fout gemaak met Nkandla, minister Nene en `n hele rits ander optredes wat sy morele integriteit by baie vernietig het?

Hoekom was universiteitsowerhede so traag om vir Poekie Briedenhann te sê ons is jammer, ons het `n fout gemaak? Hoekom het die SR dit steeds nie gedoen nie? Hoekom het Open Stellenbosch om verskoning gevra en dit toe weer teruggetrek?

Verlies aan mag is nie noodwendig `n straf nie

Tradisionele magstrukture word tans tot in hul wortels uitgedaag. Dit gebeur in die politiek, die ekonomie, op militêre gebied en in die kerk. Moisés Naím het in 2013 `n uitstekende boek laat verskyn met die titel The End of Power. Daarin wys hy hoe tradisionele konsepte en setels van mag tans regoor die wêreld verander. In die hart van die twintigste eeu se verstaan van mag het Max Weber se analise van moderne burokrasieë gelê. Kortliks: hoe beter jy in hierargieë kon organiseer en so al groter word, hoe sterker het jy geword. Dit het gegeld vir die politiek, korporatiewe maatskappye, magtige konvensionele weermagte en groot denominasies in die kerk. Maar kyk bietjie wat het intussen gebeur.

Lesse geleer op die Camino

In Spanje is daar `n  bekende pelgrimsroete, die Camino de Santiago de Compostela, of sommer net die Camino,  soos die duisende stappers dit noem. Volgens oorlewering sou die apostel Jakobus dit gestap het. Hoe waar dit is, weet ons nie. Vandag is daar talle roetes uit verskillende lande wat na Santiago gevolg kan word. Die hoofroete begin by St Johns in Frankryk en eindig ongeveer 700 km verder in Santiago in Spanje. Ek en my vrou het onlangs die voorreg gehad om die laaste 200 km van die roete saam met vriende te stap.

Moeë gasvrye gelowiges

Was jy al ooit in ’n situasie waar jy met nood of seer gekonfronteer was, geweet het jy moet help, maar self so vuisvoos was dat jy net nie kon nie. Lewensdruk en soms net “te veel” bring jou by ’n punt waar jy net nie die energie en  krag het om te help nie. Dit kan selfs gebeur dat jy ’n irritasie ontwikkel vir die situasie wat na jou roep. Ek weet dit klink na ’n flou verskoning, maar ongelukkig gebeur dit.